Vertrek John Veldman als voorzitter/bestuurslid BOB

Aan de leden van de BOB en andere geïnteresseerden,

Ik heb, zoals ik die avond meedeelde, maandagavond 9 november mijn laatste ledenvergadering van de Bewonersorganisatie Beijum (BOB) voorgezeten. Ik ben vandaag als voorzitter en bestuurslid van de BOB gestopt, heb mijn zaken vanavond overdragen aan de overgebleven bestuursleden.

Ik heb het besluit om te stoppen eigenlijk al vrij snel na de slecht bezochte ledenvergadering van 24 september genomen en nu, ruim anderhalve maand later, merk, voel en weet ik dat ik een goed besluit heb genomen.

De hoofdmoot van mijn motivatie is te vinden in de verklaringen die al eerder door het hele bestuur zijn uitgegeven.

Kort samengevat. Het feit dat externe partijen het bestuur van de BOB lof toezwaaien vanwege haar constructieve samenwerkingshouding plus de uitstekende samenwerking de laatste paar jaren binnen het bestuur, weegt voor mij niet meer op tegen het feit dat zowel de wijk als de leden zich steeds meer van de BOB lijken af te wenden. Vanuit de wijk wordt voor steeds meer initiatieven en ideeën de BOB niet benaderd plus de constatering dat de respons vanuit de leden om mee te werken aan een versterking van de BOB nagenoeg nihil is.

De BOB hoort en moet echt veel meer te zijn dan een paar toevallige bewoners die bestuursleden heten te zijn. Ik vind dat de BOB zo feitelijk door de ondergrens is gezakt om nog als volwaardige bewonersorganisatie te worden beschouwd.

Voor een deel is dit geen Beijums probleem. Veel bewonersorganisaties in de stad hebben het moeilijk leert een kleine rondgang op internet. Met het bepalen van hun positie, het vinden van mensen. Maar ook breder zie je deze maatschappelijke tendens. Ook belangenorganisatie als de vakbeweging en politieke partijen kennen dezelfde problemen.

In veel Groningse stadswijken hebben zich in de afgelopen decennia de nodige problemen en crises voorgedaan. Met de nodige ruzies en verkettering van dien zelfs. In mijn professionele loopbaan heb ik er een handvol van zeer dichtbij mogen meemaken, ook conflicten over de zeggenschap van de wijkkrant. Ook dat is dus geen typisch Beijums probleem.

Wat wel een groot verschil is tussen Beijum en alle andere conflicten die ik ken, is dat in Beijum de strijdbijl nooit is begraven, dat de vredespijp nooit kon worden gerookt, het oude zeer nooit is gesleten of hoe je het verder wilt benoemen. Het ging en gaat in Beijum dan ook helemaal niet om een inhoudelijke kwestie, een onderwerp waar je ondanks tegengestelde meningen toch een fatsoenlijke of aardige discussie over kan voeren en na afloop toch samen een pot bier kan drinken. Was dat maar wel zo, dan was een oplossing al lang in zicht geweest, vast al wel gevonden en zaten we nu in een andere situatie.

Het ging en gaat over al dan niet vermeende geschonden ego’s. Die zitten elkaar en Beijum in de weg; conflicten hebben vaak de pers gehaald, mensen zijn persoonlijk aangevallen, tegen elkaar opgezet, en vul zelf de ontbrekende typeringen maar in. Op het oog lijkt de BOB de verliezer, in feite is Beijum als wijk dat.

Ik heb er, na zeven jaar, schoon genoeg van, ik heb er geen zin meer in. Mijn emmer is meer dan vol. Om een combinatie van bovenstaande redenen plus het feit dat ik het zat ben om voor mijn vrijwillige inzet nog langer voor rotte vis te worden uitgemaakt.

Ik heb er dan ook helemaal geen vertrouwen meer in dat op redelijke termijn de verhoudingen in de wijk wat meer normalere proporties zullen gaan aannemen. Ik heb, zie ook de situatie in andere wijken, er zelfs ook een hard hoofd in of een bewonersorganisatie zoals de BOB, in staat is om die legitimiteit terug te vinden. Of er niet een heel andere constellatie nodig is.

Een werkbare oplossing voor Beijum zoeken en vinden is dan ook nog een stuk moeilijker en ingewikkelder dan voor welke andere wijk in de stad dan ook.

De ledenvergadering van 9 november waarin naast de 4 bestuursleden 17 andere leden op af kwamen, heeft een commissie van vijf mensen benoemd die op zoek gaat naar een frisse start, een nieuwe koers, mogelijk een nieuw concept met eventueel zelfs een nieuwe naam. Hun opvattingen in welke richting een oplossing zou moeten worden gezocht, loopt niet parallel, zo bleek tijdens hun inbreng in de discussie op die ledenvergadering. Een discussie die niet uitblonk in respect voor de andere leden die op de uitnodiging van het bestuur waren afgekomen. Een paar veel aan het woord komende leden waren, zo leek het, erg bezig met het overtuigen van anderen van het eigen gelijk over wat er nodig is, met een hoog oplopende ruzie en een tussentijds opstappen van dien.

Er kon ook geen brede overeenstemming komen over de voorstellen tot nog maar een begin van een aanpak zodat in een stemming die keus werd bepaald. Bij de uiteindelijke stemming hield een derde van de mensen zich afzijdig en werd het voorstel aangenomen met steun van uiteindelijk minder dan de helft van het aantal aanwezigen (9 voor). Formeel uiterst rechtsgeldig, maar naar mijn oordeel meer dan tekenend voor de wijze waarop het conflict in Beijum doorwerkt, en derhalve ook binnen de BOB. Als goed voorbeeld goed doet volgen, wat doet slecht voorbeeld dan …

Als (de opvattingen van) de weggelopen mensen plus de mening van de niet-stemmers geen rol gaat spelen in de aanpak en werkwijze van de commissie, is de missie bij voorbaat kansloos.

Ik heb, en ik wil dat ook helemaal niet, geen verdere rol in die zoektocht. Maar ik heb – op basis van de genoemde verschillende opvattingen en de wijze van discussiëren – ook niet direct het idee dat het zeker is dat die commissie komt met een antwoord op de problemen van nu. Er is een kans dat de commissie de oude en bekende zekerheden weer van stal zal gaan halen en adviseert een oude oplossing (al dan niet in een nieuw jasje) te kiezen. Die BOB heeft geen antwoord op de problemen van nu, die BOB zal de tegenstelling in stand houden, waarschijnlijk versterken en daarmee nog marginaler worden. Van die BOB zal ik geen lid meer zijn.

Maar misschien heb ik ongelijk. En komt de commissie met een concept voor een nieuwe constellatie waaraan ook de mensen in de wijk– inclusief opiniemakers en trendsetters – hun fiat kunnen geven. Een concept waarin mensen het verleden niet hoeven te vergeten en te vergeven, maar waarin Beijum wel de winnaar is, waar Beijumers vertrouwen in hebben, hun vertrouwen aan kunnen en willen schenken. Wie weet mag ik daar dan ook eens aan meedoen.

Ik wens de BOB zo’n oplossing en toekomst toe, maar zoals gezegd, ik heb er een hard hoofd in en misschien nog wel iets meer dan alleen een hard hoofd.

Verder dan dit wil ik niet over mijn graf heen regeren, dus ‘dit is mijn mening en hier moet u het mee doen’.

Ik ga overigens niet emigreren of zo, we zullen elkaar nog wel eens in de wijk treffen. Tot ziens dan maar.

 

10 november 2015,

John Veldman

2 reacties op “Vertrek John Veldman als voorzitter/bestuurslid BOB

  1. Deze zwanenzang van JV geeft precies aan waarom de BOB geen subsidie meer moet krijgen van de gemeente Groningen.

    Ik citeer JV:

    “De BOB hoort en moet echt veel meer te zijn dan een paar toevallige bewoners die bestuursleden heten te zijn. Ik vind dat de BOB zo feitelijk door de ondergrens is gezakt om nog als volwaardige bewonersorganisatie te worden beschouwd.”

    Een organisatie, die feitelijk geen draagkracht in de wijk heeft, kan beter verdwijnen. John, bedankt voor de getoonde openheid. De BOB activeert kenbaar (geobjectiveerd) niet. Het is einde oefening!

    Mister BOB is zelfs niet meer lid van de BOB!

    Citaat:

    “Die BOB heeft geen antwoord op de problemen van nu, die BOB zal de tegenstelling in stand houden, waarschijnlijk versterken en daarmee nog marginaler worden. Van die BOB zal ik geen lid meer zijn.”

    Keihard, maar erg eerlijk.

  2. John Veldman schrijft in zijn afscheidsbrief het volgende:

    “Een discussie die niet uitblonk in respect voor de andere leden die op de uitnodiging van het bestuur waren afgekomen. Een paar veel aan het woord komende leden waren, zo leek het, erg bezig met het overtuigen van anderen van het eigen gelijk over wat er nodig is, met een hoog oplopende ruzie en een tussentijds opstappen van dien.”

    Hij duidt onder meer op Wim Klein. Die fel te keer ging met de hem kenmerkende gebarentaal. Vanmiddag verschijnt er een videoverslag op http://www.lijn6.com.

    Tussen Wim Klein en John Veldman boterde het niet meer. “Gesubsidieerd ruziemaken”, met dank aan Jaap van Leeuwen van Leander Media.

    Dat tussentijds opstappen duidt op het welbewust vertrek van de heer Arjan de Rooij en de voorzitter van de Renschelheerd. Heel jammer dat drs. Arjan de Rooij geen voorzitter is geworden van de BOB. Een gemiste kans. Een bewijs ten overvloede dat de BOB chronisch afstoot. Dieptriest!

    Zie verder:

    http://beijumnieuws.blogspot.nl/2015/11/mensen-zijn-om-de-tuin-geleid.html

    http://www.lijn6.com/index.php/lijst/politiek-22/commentaar/3523-de-teleurstelling-bob

    http://www.lijn6.com/index.php/lijst/beijumers/verhalen/3524-interview-met-arjan-de-rooij-betreft-de-laatste-alv-van-de-bob

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.