Heeft u dat nou ook? juni 2013

Ik kan, als het moet, ongenadig doordieselen. Efficiënt en doortastend bergen werk verzetten – zolang het maar geen fysieke arbeid is natuurlijk….

Maar de eerlijkheid gebiedt me ook maar eens ruiterlijk toe te geven dat ik onbehoorlijk kan genieten van volstrekte ledigheid – en dat spreekwoordelijke oorkussen van de duivel heb ik daarbij trouwens  nog nooit aangetroffen! Wel een kanttekening: het zalig nietsdoen moet natuurlijk niet veroorzaakt worden door enig lichamelijk ongemak, want dan valt er niks te genieten. Nee: dat beetje spijbelgevoel dat bijvoorbeeld ontstaat wanneer iemand een geplande afspraak afzegt en er “zomaar” tijd vrijvalt die helemaal naar eigen believen ingevuld mag worden – feestje! Of op eigen kracht besluiten dat het vandaag een dag is om in de zon een boek te gaan zitten lezen.

Helaas heb ik de laatste maanden weinig feestjes van dit type mogen vieren: een ernstig zieke schoonmoeder, zelf te lang in de lappenmand, dochter die recentelijk haar relatie verbroken zag worden – geen vrolijke omstandigheden en bovendien bijzonder weinig zon.

Daarnaast ( en gelijktijdig) ook nog veel te veel werk: de vrijwilligers in dit land hebben het zwaar en nog zwaarder hebben de vrijwilligers het die bezig zijn voor u dertig jaar BewonersOrganisatieBeijum aan de archieven te ontfutselen.

Jawel: dertig jaar bestaat de BOB dit jaar en daar gaat u zeker nog meer van horen en vernemen, al was het maar omdat wij met een handjevol mensen een heuse geschiedschrijving aan u gaan presenteren. In een boekje: feest der herkenning voor de mensen “uit mijn tijd”, uiterst leerzaam en mogelijk verrassend voor nieuwe wijkbewoners. Altijd leuk om een blik te mogen werpen op de geschiedenis van je wijk, om te zien op welke fronten (en door hoeveel mensen) er gestreden is om “ons Beijum” tot een steeds betere, mooiere, veiliger en leukere wijk te krijgen.

Maar gatverdarrie: wat confronterend ook! Worstel ikzelf al ongelooflijk met het accepteren van het feit dat ik aan het eind van dit jaar tot de zestigers behoor, moet ik, omdat ik dat nu eenmaal beloofd heb, uitgerekend nu ook nog eens diep terug in mijn eigen geschiedenis in relatie tot Beijum….het begin van mijn carrière als belangenbehartiger en volksvertegenwoordiger.

Minstens zo schokkend is overigens ook de confrontatie met het eigen geheugen: wat is er in de loop der jaren veel door mijn geheugenzeef gezakt! Gelukkig zijn veel feitelijkheden keurig vastgelegd in archieven en zeker ook in de Wijkkrant, maar al pratend komen er verhalen boven en ervaringen met wijkbewoners en Stadsbestuurders die de krant nooit gehaald hebben ( soms maar goed ook …) maar nu alsnog voor schatermomenten zorgen – of voor ergernis. Maar vervelend of saai zijn de afgelopen maanden met deze klus niet geweest, neemt u dat maar van mij aan. Wel af en toe weemoedig, omdat we in die afgelopen dertig jaar ook zoveel waardevolle mensen zijn kwijtgeraakt. Dat hoort bij het leven, ik weet het. Maar het drukt je wel even extra met je neus op het feit dat het ongelooflijk belangrijk is om, als het ook maar even kan, gewoon te genieten van het leven. En als dat door nietsdoen is: het zij zo. Geen schuldgevoel natuurlijk, dan heb je er niks aan. En die vermorste tijd? Ach, even doorpakken, ’s nachts valt er ook best te werken – en heerlijk ongestoord!

Marjo van Dijken

Geef een reactie

Deze website gebruikt Akismet om spam te verminderen. Bekijk hoe je reactie-gegevens worden verwerkt.